Doel van het spel
Onder de gootsteen, in de schuur, in het magazijn: overal staan flessen met een rood-witte ruit erop. VIB Jager maakt je bewust van die gevaren — niet met een waarschuwing, maar met een potje kaarten.
Waar het spel voor bedoeld is
Het spel is bedoeld om mensen de negen GHS-gevarenpictogrammen te leren herkennen, zodat ze die tekens ook zien op de verpakkingen om hen heen. Gevaarlijke stoffen zijn namelijk doodgewoon geworden. Bleek, ontstopper, spiritus, lampolie, spuitbussen, accu's — ze staan tussen de boodschappen alsof er niets aan de hand is. Op elke verpakking staat precies wat er mis kan gaan, maar dat lees je meestal pas als het al misgegaan is. Dit spel draait die volgorde om: je leert de tekens kennen op een avond waarop er niets op het spel staat, zodat je ze herkent op het moment dat het er wél toe doet.
Bewust van wat er om je heen staat
Je wordt je bewust van gevaarlijke stoffen in je eigen omgeving, zonder opgeheven vinger. Je speelt met kaarten die uit het dagelijks leven komen — de keuken, de schuur, de garage, de werkplaats — en merkt onderweg hoeveel van dat spul een waarschuwing draagt die je nooit gelezen had.
Spelenderwijs alle negen symbolen
Je matcht op het pictogram en zegt hardop wat je ziet. Na een paar potjes ken je de negen ruiten zonder dat iemand ze heeft hoeven uitleggen — sneller dan met welke toolbox of instructie ook.
Jagen op de VIB-kaart
Winnen doe je door veiligheidsinformatiebladen te verzamelen. Zo wordt het document dat in het echt de gevaren beheersbaar maakt, in het spel het waardevolste wat er te pakken valt.
Matchen gaat op pictogrammen
Geen cijfers, geen kleuren — je speelt op het gevaarssymbool zelf. Daarom werkt het spel in elke taal, en daarom blijven de symbolen hangen.
De VIB-kaart: waar je op jaagt
Je jaagt op de VIB-kaart: de meest waardevolle kaart in het spel. Een veiligheidsinformatieblad — kortweg VIB, in het Engels Safety Data Sheet — is hét document bij een gevaarlijke stof. Daarop staat alles: welke gevaren eraan zitten, hoe je jezelf beschermt, en wat je moet doen bij een plas op de vloer, bij spatten in je ogen of bij brand. In het spel is dat de buit. Je speelt VIB-kaarten nooit uit; je legt ze open naast je neer. Wie er aan het eind de meeste heeft, heeft de gevaren onder controle — en wint.
Op de werkvloer hoort een VIB bij de stoffen waarmee gewerkt wordt. Thuis krijg je zo'n blad zelden onder ogen; daar is het etiket op de verpakking je informatie — dezelfde ruiten, dezelfde waarschuwingen. Daar begint het herkennen.
Zo tel je punten
Twee kaarten in het spel doen niets anders dan uitleggen hoe je afrekent. Ze zitten los in het doosje en mogen het hele potje op tafel blijven liggen. Hier staan ze op ware grootte, dus je kunt ze meelezen.
De regels zijn in een lange reeks herzieningsrondes aangescherpt en met honderdduizenden gesimuleerde potjes doorgerekend, in vijf verschillende simulatiesystemen. Hoe dat ging lees je bij Het verhaal.
Een eigen editie voor jouw organisatie?
Jouw logo op elke kaart, situaties uit je eigen branche, je eigen doos. Vraag vrijblijvend een voorstel aan.